Η περιέργεια και η άγνοια κινδύνου είναι κάτι έμφυτο στα μικρά παιδιά. Στα δε μεγαλύτερα – προεφηβεία, εφηβεία- υπάρχει βεβαίως η αίσθηση  του κινδύνου, δημιουργείται όμως και η φυσική αντίδραση στους νόμους, στο κατεστημένο και φυσικά στις συμβουλές των ενηλίκων και ιδιαίτερα των γονέων. Ο κίνδυνος λοιπόν για ατυχήματα είναι διαφορετικός μεν, πάντοτε δε υπαρκτός! Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε για να είναι τα παιδιά μας ασφαλή στο σχολείο, σ’ ένα χώρο που περνάνε το ένα τρίτο της ημέρας τους?
Καταρχήν πρέπει να τους μάθουμε σωστή οδική συμπεριφορά. Τα μικρά παιδιά είναι υποχρεωμένα να κάθονται στο πίσω κάθισμα στα ειδικά διαμορφωμένα καθίσματα ανάλογα με το βάρος και το ύψος τους τα οποία προτείνονται από τις αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και τα είδη παιδικών αξεσουάρ. Τα μεγαλύτερα πρέπει να είναι δεμένα με τις ζώνες ασφαλείας.
Είναι πολύ σημαντικό να μάθουν να ελέγχουν το δρόμο και να εισέρχονται και να εξέρχονται πάντα από την πλευρά του πεζοδρομίου. Σε περίπτωση που πηγαίνουν με σχολικό λεωφορείο πρέπει πάντοτε να φοράνε ζώνη ασφαλείας. Τα μεγαλύτερα παιδιά που πηγαίνουν με ποδήλατο στο σχολείο πρέπει απαραιτήτως να φοράνε κράνος κατάλληλο για την ηλικία τους και ανοιχτόχρωμα ρούχα. Επίσης πρέπει να γνωρίζουν τους κανόνες οδικής συμπεριφοράς και τα δίκυκλα τους να είναι εφοδιασμένα με καθρέπτες και φώτα. Η νόμιμη άδεια για κυκλοφορία δικύκλων δίνεται στην Ελλάδα μετά το δέκατο έκτο έτος της ηλικίας.
Τα σχολεία οφείλουν να έχουν προστατευτικό κιγκλίδωμα και να υπάρχει ο ειδικός σχολικός τροχονόμος ο οποίος είναι υπεύθυνος για την ασφαλή διέλευση ιδίως σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας.
Αν το σχολείο διαθέτει γυμναστήριο. κούνιες, παιδική χαρά πρέπει να γίνεται έλεγχος τουλάχιστον μια φορά το χρόνο ώστε να πληρούνται οι κανόνες ασφαλείας. Επίσης πρέπει να ελέγχεται το σύστημα πυρασφάλειας και να γίνονται ασκήσεις εγκατάλειψης κτιρίου για περιπτώσεις σεισμού φωτιάς ή άλλες.
Κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων πρέπει  να υπάρχει υπεύθυνος επόπτης. Όλα τα σχολεία πρέπει να διαθέτουν πλήρες φαρμακείο Α’ βοηθειών ενώ επιβεβλημένο θα ήταν να υπάρχει κάποιος εκπαιδευμένος μια που στη χώρα μας τουλάχιστον τα δημόσια σχολεία δεν διαθέτουν γιατρό ή νοσηλευτή/τρια. Επίσης είναι σημαντικό τα ίδια τα παιδιά να εκπαιδεύονται στις Α’ βοήθειες. Τα τηλέφωνα του ΕΚΑΒ, του κέντρου δηλητηριάσεων καθώς και του πλησιέστερου νοσοκομείου ή κέντρου υγείας πρέπει να είναι αναρτημένα και εμφανώς ευδιάκριτα.
Η πρόληψη των παιδικών ατυχημάτων δεν έγκειται μόνο στην εκπαίδευση των ενηλίκων γονέων, δασκάλων, καθηγητών. Είναι σημαντικό τα παιδιά να εκπαιδεύονται από μικρή ηλικία στο να αναγνωρίζουν τους πιθανούς κινδύνους  και να μάθουν να αυτοπροστατεύονται.

——————————————————————————–

Nutri – Care

Λ. Αλεξάνδρας 192β – Αμπελόκηποι

Λ. Ιασωνίδου 54β – Ελληνικό

Αρθρογράφος: Ποθουλάκη Ελένη, Παιδίατρος