Η χορήγηση θυροξίνης από το στόμα είναι η βασική θεραπεία του υποθυρεοειδισμού. Όταν τα επίπεδα της θυρεοειδοτρόπου ορμόνης κατά τη διάρκεια της θεραπείας με θυροξίνη είναι εντός των φυσιολογικών ορίων, η πιθανότητα να ελαττωθουν ή να αυξηθούν εκτός των ορίων είναι μικρή, αλλά μπορεί να αυξηθεί με την έναρξη επιπρόσθετων θεραπειών για συνοδές παθήσεις. Φάρμακα που βιβλιογραφικά μπορεί να προκαλέσουν δυσαπορρόφηση στη θυροξίνη είναι τα δεσμευτικά των χολικών αλάτων, οι διάφορες μορφές σιδήρου, το ασβέστιο, η σουκραλφάτη, τα αντιόξινα που περιέχουν υδροξείδιο του αργιλίου, η  ορλιστάτη, ο ενεργός άνθρακας, η προπρανολόλη, η σιπροφλοξασίνη, το μαγνήσιο, το χρώμιο, φάρμακα δεσμευτικά του φωσφόρου που χορηγούνται σε ασθενείς με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια (πχ sevelamer) και η ραλοξιφαίνη. Τα προαναφερθέντα φάρμακα έχουν την ιδιότητα να συνδέονται χημικά με τη θυροξίνη και να σχηματίζουν σύμπλοκες ενώσεις που είναι δυσαπορρόφητες. Σε κάθε περίπτωση «απορρύθμισης» ασθενούς που περέμενε για μεγάλο χρονικό διάστημα ευθυρεοειδικός, πέραν της συμμόρφωσης στη θεραπεία και στη σωστή λήψη της θυροξίνης, ο έλεγχος μεταβολών του σωματικού βάρους και η προσθήκη νέων φαρμακευτικών σχημάτων θα πρέπει να αποκλείει ή να επιβεβαιώνει τους λόγους «εκτροπής» των επιπέδων της TSH σε παθολογικό φάσμα τιμών.

——————————————————————————–

Nutri – Care

Λ. Αλεξάνδρας 192β – Αμπελόκηποι

Λ. Ιασωνίδου 54β – Ελληνικό

Αρθρογράφος: Θωμάς Δημήτριος, Ενδοκρινολόγος